نامه به میر دربند

گوشه ای از باغ نشسته بودی

باد در گوش ما بهار را زمزمه کرد

چه میدانستیم تو هم معنای بهار را میدانی

آخرش هم نفهمیدیم

تو که سبز شدی بهار آمد

یا

بهار که آمد تو سبز شدی

***

روزی که روی دیوار باغ ایستادی به رفتن

یادمان افتاد ، کاشته شدیم اینجا

ایستادیم به تماشا

و فقط

شاخه هایمان را برایت تکان دادیم

کاش ما هم پیچکی بودیم

مثل تو

که خاک سیاه این باغ اسیرمان نکرده بود

راستی چند بهار باید ، تا شاخه هایمان از روی این دیوار بگذرد ؟

تا آنروز تو هنوز پشت دیواری؟

27 اردیبهشت 1390

چشم انتظار ِ مسافر ِ اردیبهشت

بر گورم درختی می روید

که عطر اردیبهشتی اش ، تا بهشت میرود

روحم را از لای حوری ها پیدا می کند

دستش را می گیرد وتا خانه قدیمی مان می آورد

در آغوشش می گیرم

و گریان در گوشش می گویم

جسم قدیمی ات را فراموش کردی رفیق!

25 اردیبهشت 89 – آستانه 23 سالگی